.....
     และในที่สุด ก็เดินมาถึงโรงแรมมะกะธานีจนได้ นึกว่าจะเสียเส้นผมอันดกดำให้แก่ความสยองเสียแล้ว อย่างน้อยการเดินตากแดดกลับครั้งนี้ก็ทำให้ผมได้พบเส้นทางวิ่งขึ้นที่สูงถ้า เกิดมีคลื่นสึนามิถล่มเกาะหมาก ว่าแต่ถ้ามันมาจริงๆคงจะปีนขึ้นยอดต้นคูนหน้าห้องพักก่อนแน่ๆๆ 5555++++

    ไหนๆห้ต้องเดินผ่านโรงแรมนี้แล้วก้เข้าไปสอดส่องอีกรอบดีกว่าเผื่อเจออะไรดีๆแบบติดชัตเตอร์บ้างไรบ้าง



ขอ ยืนยันว่าเงียบมากกกกกกกกกกกก  ไม่พบเจอแขกที่เข้าพักเลย ยังดีที่ว่ามันอยู่ติดทะเลจึงได้ยินเสียงคลื่นเสียงลมเป็นเพื่อน แต่ก้ถ่ายรูปไปประหวั่นไป อิอิ.


สระว่ายน้ำแฟนตาซีขนาดกำลังดี แต่กลับไม่มีใครเล่นเลย บรึ๋ยยยยยยยยยยย!





เงียบจริงไรจริง





หลอนตูได้อีกกกกกกกกกกกกกก...ความเงียบเอ๋ย.



        ผมจึงถือโอกาสเดินตัดลงหน้าหาดไปเลยเพื่อทำให้หัวใจสั่นน้อยลง อย่างในท่ามกลางความเงียบก็ยังจะพอหาความโชคดีได้บ้างเพราะวันนี้เจอวุ้มน วดแผนไทยเปิดให้บริการ เย้ๆๆๆๆ...


   หลังจากที่ครั่นเนื้อครั่นตัวมาหลายวันแล้วแต่ก้ไม่ได้นวดสักที เพราะเจ้าหน้าที่บอกว่าช่วงนี้ไม่มีแขกก็จะเปิดบ้างไม่เปิดบ้าง ยิ่งช่งก่อนเที่ยวอย่าได้หวังเพราะพวกเธอออกไปแคะหอยตรงโขดหินหน้าที่พัก เพราะเป็นช่วงเวลาที่น้ำลงมากที่สุดพอดี  บร๊ะๆๆ สำบายดีแท้อีนางเิ้ย ฮิ้ววววววววววว
    แต่อย่างน้อยวันนี้ก็ขอจัดเต็มนวดหนึ่งชั่วโมงเลย พี่แกใจดีแถมให้อีกครึ่งชั่วโมง และที่สำคัญแกบอกว่าผมเป็นลูกค้าคนแรกของแกวันนี้เลย พี่แกจึงปล่อยพลังสุดฤทธิ์เช่นกัน เล่นเอาเส้นสายกระดูกกระเดี้ยวผมแทบสลายร่าง แต่ก็เบาตัวดีมากกกกกกกกกกกกๆเลย



     วันนี้เป็นการท่องเที่ยวที่สนุกมากอีกวันหนึ่งถึงจะมาคนเดียวก็เหอะ  ผมขอปิดท้ายด้วยอาหารเย็นแบบเบาๆปราศจากข้าวแล้วกัน เพราะยังแน่นท้องจากนาซีโกแรงที่ เกาหมากรีสอร์ท...

    ปิดท้ายของวันด้วย เบียร์เย็นๆ  ป่อเปี๊ยะทอด และปลาหมึกซุบแป้งทอด มันดูแล้วเหมือนกับแกล้มมากว่าอาหารเย็นว่าไหมครับ








                          .......................................................................

Comment

Comment:

Tweet