หลังจากอิ่มหมีพลีมันกับมื้อกางวันจนพุงกางและเอนกายได้หนึ่งงีบ  ก็กำลังคิดว่าจะกลับบ้านเกาะหมากรีสร์อท วึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของเกาะยังไง จะเหมารถกลับก็ 150 บาท แต่ประเด็นคือมันหาไม่ง่ายเหมือนโบกแท็กซี่ หรือจะขอติดรถชาวบ้านที่เขาผ่านมาก็ไม่น่าจะเข้าทางเพราะไอ้เรามันก็คนหน้า บาง(ซึ่งอันทีืจริงแลดูน่ากลัวจนเขาไม่อยากให้ติดรถมากกว่า) จึงเลือกข้อสุดท้ายคือ เดินกลับทางที่รถรีสร์อทมาส่งแต่แรกนั่นน่าจะดีที่สุดเพราะลองคำนวนแล้ว ไม่น่าจะเกิน1.5 กิโลเมตร....ลุยต่อนะ


เดิน ลัดออกมาจากห้องอาหารของ เกาะหมากรีสร์อทก็จะเจอคลองน้ำเขียวอยู่ด้านหลังน่าพาเรือเล่นถ้าไม่กลัว รังสีอำมหิตของแดดตอนบ่ายต้นๆ อาจจะโดนเผาเกรียมจนตายได้


พอหลุด จากคลองนี้ก็จะเป็นทางเดินขึ้นเนินตลอด ทิวทัศน์ที่มองเห็นก็จะแปลกตาออกไป ซึ่งมาน่าแปลกมากเพราะว่าตอนนั่งมาไม่ได้ค่อยๆเก็บรายละเอียดขนาดนี้ สรุปแล้วการเดินทำให้เราเห็นมุมมองที่สวยงามแปลกตาออกไปแบบเนิบนาบ...

ที่พักแรกที่เจอเมื่อเดินขึ้นถึงจุดสูงสุดของเนินเขา..

ชื่อ ตามภาพด้านบนเลยครับ  ผมว่าที่พันี้น่าจะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน เพราะสียังดูใหม่สวนหย่อมหรือว่า ไม่ใหญ่ยังดูไม่ค่อยเนียน ประมารว่ายกมาปลูกทั้งต้นแต่ใบและกิ่งกานยังไม่ค่อยจะงอกดี

       โรงแรมนี้ไม่ติดหาดเพราะตั้งอยุ่บนเนินเขา แต่น่าจะมีสระว่ายน้ำแบบหมิ่นเนินเขาเห็นวิวทะเล แต่ว่าหากว่าใครอยากจะลงไปเล่นน้ำทะเลเขาก็มีรถไว้ให้บริการ เลือกเลยครับว่าจะไปหาดไหน





แต่ที่น่าน่าจะราคาแพงเพราะไม่...


เขา คงต้องการจะเก้บความเป็นส่วนตัวไว้ให้แขกที่พัก ประมาณว่าห้องอาหารหรือคอฟฟี่ช้อปก้ไม่ให้ใครว็อคอินเข้าไปทั้งนั้น และตั้งแต่ผมเที่ยวแสกนกรรมมาทั่วเกาะหมากแห่งนี้ทุกหาด เพิ่งเคยเห็นป้าย แบบนี้ที่นี่ที่เดียวเท่านั้น ที่อื่นๆเขาให่เดินส่องกันไปมาแบบทะลุปรุโป่ง.....ปล่อยเขาไฮโซเรื่อยเปื่อย ของเขาไปเหอะนะ...




เดินเลยไปหน่อยก็จะเจอ กู๊ดไทมส์รีสอร์ทอยู่ทางขาวมือ
.










หลังจากที่เดินลงเนินมาสักหนึ่งหอบแลไปทางฝั่งซ้อยมือที่จะเดินไปทางอ่าวขาวก็จะเจอที่พักอีกสองที่คือ...







ขอ สารภาพว่าระหว่างที่เดินกลับมาคนเดียวนั้น มันเป็นบรรยกาศที่สุดจะบรรยายจริงๆ ทั้งอิ่มเอมใจที่ได้เดินชมธรรมชาติสวยๆ แต่อีกใจก้ประหวั่นพรั่นพรึงมาก เพราะอะไรเหรอครับ ก็เพราะช่วงระยะเวลาที่ผมเดินกลับหลังจาหหลุดจากรีสอร์ทไฮโซบนเนินเขาไปแล้ว ไม่พบเจอผู้คนเลย เหมือนเดินคนเดียวบนเกาะ แล้วยิ่งผ่านสองโรงแรมหลังนี่ไม่แน่ใจว่ามันเปิดบริการหรือมีคนพักไหม มันเงียบมากกกกกกกกกกกกกกกก.... เงียบจนชวนให้จินตนาการว่า ......มันต้องมีผีแน่ๆๆ  เอาเป็นว่าผ่านสองโรงแรมนี้ ผมเดินไปขนลุกไป นี่ยังโชคดีที่ไม่ได้ฟังรายการของคุณป๋อง ร้อยหนึ่งไปก่อน ไม่เช่นนั้นหัวโกร๋นแน่ๆๆ







ในที่สุด...

Comment

Comment:

Tweet